Eindelijk, de foto's!
En daar zijn ze dan...de foto's! Nou ja, in ieder geval een héél kleine selectie daar van!
Het blijft leuk om naar te kijken, en je de dag weer voor de geest te halen!
Wij kijken er met een heel warm gevoel naar terug, en willen iedereen nogmaals bedanken voor hun aanwezigheid, en ook de gulle gaven.
Van een gedeelte daarvan hebben we inmiddels een prachtige bank gekocht, die ook door de meiden erg wordt gewaardeerd!
Je kunt er namelijk heerlijk op in slaap vallen!
Maar goed, genoeg gepraat, hier zijn ze;
het duurde even voordat ik in de auto zat... die sleep, hè?!
voor ons geen vijver in het park, maar het industrieterrein als buitenlocatie!
vlak voordat de voltrekking in het stadhuis begint...
en dan wordt het toch even te veel allemaal...en het was nog niet eens begonnen!
DE KUS...nu is het officieel, we zijn getrouwd!
ik laat je nooit meer los...
ja hoor, èchte bellenblaas!
tijdens de lunch in de Stadstuin
de huwelijksgeloften worden uitgesproken
de ringen
de zegen wordt uitgesproken
het verlaten van de kerk...Rebecca-Faye ligt gewoon te spelen!
het feestpaar tijdens de receptie, en zo voelden we ons ook!
de bruidsmeisjes!
All I want for Christmas is you!
Lieve mensen, wij genieten van onze eerste Kerst als man en vrouw... na de feestdagen komen de foto's!
Voor jullie allen: hele fijne dagen en alvast de allerbeste wensen voor het nieuwe jaar!
Wat een mooie dag!
Wat we al gehoopt - en verwacht- hadden, bleek afgelopen vrijdag ook helemaal uit te komen; het was onze mooiste dag!
De avond er voor zaten Yentl en ik om kwart voor 12 nog kunstnagels op te plakken, maar het resultaat was er dan ook naar! De volgende morgen stond de kapster om 7.15 uur al op de stoep, en begon onze dag.
Er volgden uren van kappen, opmaken, omkleden, baby verzorgen ( en met de bruidsjurk al aan verschonen omdat ze nog even haar best had gedaan...), en dan eindelijk...om 10 uur 's ochtends belde Harry aan.
Wat zag hij er mooi uit! En wat een mooi boeket had hij bij zich! En mijn schoonmoeder zag er ook al zo mooi uit!
Na het maken van de buitenfoto's gingen wij naar het stadhuis, waar de daggasten al op ons stonden te wachten.
Ik voelde me echt een prinses, in een mooie jurk uit een chique auto stappen is iets wat ik best vaker zou kunnen doen...
We hebben zoveel herinneringen, er is zoveel gebeurd op die dag, veel is dierbaar en onvergetelijk.
Onze tranen in het stadhuis ( en toen moest de huwelijksvoltrekking nog plaatsvinden...), Channah die de tasjes voor de daggasten uitdeelt, de gezellige lunch met de prachtige toespraak van liefste vriendin Barbara, het uitzicht vanuit de auto op weg naar de kerk in Veenhuizen, de enigszins bemoeizuchtige moeder van een misdienaar, het koor dat zo mooi zingt, de pastor die zich heel betrokken toont, de nichtjes die nog nooit in de kerk hadden voorgelezen maar het geweldig doen, de grote opkomst op de receptie ( dit hadden we nooit verwacht!), Irene en haar dochters die ondanks een niet werkende CD een geweldig nummer zingen èn dansen ( ik zou het echt nooit gedurfd hebben!), het lekkere eten, de vele lieve wensen, de tranen en emoties, het is allemaal teveel om op te noemen...
Lieve mensen, wij zijn zo dankbaar voor wat wij hebben mogen meemaken, en jullie aanwezigheid heeft daar zeker aan bijgedragen.
De foto's zijn er nog niet, maar hier een foto die ik zaterdagochtend heb gemaakt:
De fotolijst kregen we tijdens de receptie van Peter Rillema, de fotograaf, en het bruidsboeket staat te pronken op tafel.
En dat een baby zich niets aantrekt van wat er om haar heen gebeurt, bewijst deze foto:
Dit gebeurde om ongeveer 5 voor 10...Harry zou om 10 uur arriveren... 
Morgen ben ik de bruid...
Ja, en dan is het eindelijk zo ver! Nou ja, bijna dan, morgen om deze tijd zitten we aan de lunch, en zijn we officieel man en vrouw!
Lang naar uitgekeken, over gedroomd, en nachtmerries gehad, en dan ineens beleef ik mijn laatste dag als ongetrouwde vrouw.
Afijn, eigenlijk is dat natuurlijk niet anders dan de andere dagen; er moet gewoon voor de baby gezorgd worden, het huishouden gedaan, nog even wat administratie, maar toch...
We verheugen ons beiden op de dag van morgen, we hebben er zin in!
Het wordt vast onze mooiste dag, alleen al door al onze dierbaren om ons heen!
Ik ben wel heel benieuwd hoe we er morgen uit zien, zo helemaal in vol ormaat! Ach ja, met een fotograaf als echtgenoot kan er ook nog een heleboel ge-fotoshopt worden voordat de foto's het album in gaan!
In ieder geval zullen we er niet uit zien zoals onderstaand bruidspaar;
Hoe verklaar je dit later aan je kinderen? 'Nou, papa en mama wilden eens iets héél anders dan anders....' 
Lieve mensen, tot morgen!!!
Moe prinsesje...
Rebecca-Faye is al weken heel erg hard aan het oefenen om te leren lopen, zodat ze ons vrijdag in de kerk de ringen kan komen brengen.
En daar word je als baby van bijna 9 maanden bèst moe van!
En als je zus Channah zo slim is om dan een foto van je te maken, kom je zo op de gevoelige plaat:
Even voor de goede orde; ze kan helemaal nog niet lopen, maar wel heel schattig zitten. Ook kan ze sinds dit weekend op haar handen en knieën zitten, alleen weet ze niet wat je dan verder moet doen.
Dus valt ze dan maar weer om!
Zien jullie trouwens die 2 ondertandjes?! Steek niet je vinger in haar mond, want ze heeft haar 2 bovenste hoektanden inmiddels ook, en daar bijt ze heel aardig mee!
Het wordt kouder!
Zou het dan tòch gaan lukken; een winterwedding?
Ik heb gehoord dat het kouder gaat worden, dus dan mag er wat mij betreft meteen ook wel wat sneeuw bij.
En dan natuurlijk geen sneeuwstormen, maar gewoon; in de nacht van donderdag op vrijdag sneeuwt het een beetje, en op vrijdag is het dan prachtig winterweer, met een mooi zonnetje en een prachtig laagje sneeuw...
Okay girl, dream on!!
nou ja, het ziet er wèl heel romantisch uit, of niet dan?!
De man in kwestie
Zoals jullie al weten ben ik al weken - wat zeg ik; maanden!- bezig met de voorbereidingen voor onze mooiste dag.
Dit helemaal in tegenstelling tot Harry, die rustig een week voor de bruiloft op een donderdagavond naar Groningen rijdt en daar meteen slaagt voor zijn trouwkostuum.
En op vrijdagavond nog even een winkel in Assen binnenloopt en daar een bijpassend overhemd vindt.
Nu ben ik toch heel benieuwd hoe hij er uit ziet! Hij heeft het pak wel beschreven, maar dan weet je toch nog niet hoe het er 'live' uit ziet! Maar ik heb er alle vertrouwen in dat het hem allemaal heel goed staat. Sowieso zal het een verrassing zijn, want ik heb hem nog nooit compleet in pak gezien!
En tot slot de grootste verrassing: hij heeft een stropdas!! Harry liep al weken te verkondigen dat hij geen - herhaal GEEN- stropdas zou dragen, maar hij is blijkbaar toch overstag gegaan. Lief hè?!
Lieverd, als je van de zenuwen niet meer weet hoe dat ding gestrikt moet worden ( het is ook al even geleden, hè?!), dan hierbij de gebruiksaanwijzing:
dit is de enkele windsor; de dubbele windsor zou ik niet doen, want dan raken je vingers verstrikt ...
't heerlijk avondje is gekomen!
Ik kreeg via de mail een lief sinterklaasgedicht;
Piet gluurde onlangs door de ramen
En zag jou met Harry samen.
Jullie zijn een prima stel.
Dat zag Zwarte Piet al snel.
Volgende week wordt er, terecht,
Door jullie het ja-woord gezegd.
Dat wordt beslist een mooie dag.
Met een traantje en een stralende lach.
Piet keek nog eens goed door de ruit.
Hij weet het zeker: jij wordt een prachtige bruid!!!
IEDEREEN EEN HEEL FIJNE SINTERKLAAS GEWENST!!
Lazy sunday
Vandaag een lekker rustig dagje, tenminste IN huis, want buiten waaide en regende het behoorlijk!
En wat kun je binnen dan lekker zitten kneuteren op de bank!
Nou ja, we hebben ook nog 'even' tijd besteed aan de bruiloft....
We hebben het draaiboek voor de ochtend in elkaar gezet, dus we weten nu wie wanneer en waar moet zijn!
Ik heb er maar even een mooi schema van gemaakt, want zo ben ik, hè?!
Maar goed, het komt er allemaal op neer dat we vanaf 's ochtends 7 uur in de running zijn, en dat er dan een soort continu-programma begint dat niet meer ophoudt tot 's avonds 7 uur.
Ik denk dat we uiteindelijk in de kerk van pure spanning instorten en dwars over het altaar heen struikelen!
Of dat Harry tijdens de receptie één glaasje port neemt, dat dan zo hard aantikt dat hij vervolgens een solo-polonaise door de zaal gaat maken, en niet in de gaten heeft dat er niemand achter hem loopt...
Alle gekheid op een stokje; het programma zit goed in elkaar, met voldoende rustmomenten, en ik heb er alle vertrouwen in dat het allemaal goed zal gaan.
En wat kan er nou eigenlijk gebeuren? We gaan trouwen, en de rest is allemaal bijzaak. Een hele leuke bijzaak, en hartstikke leuk om voor te bereiden, maar het is niet het belangrijkste.
Het belangrijkste begint pas de dag NA de bruiloft; ons huwelijksleven!
En als we maar genoeg dagen zoals vandaag mogen meemaken, denk ik dat we ons heel erg gelukkig mogen prijzen.
Bad hair...liever niet!
Eergisteren was ik bij de kapster voor het proefkapsel.
Vanaf het moment dat ik DE jurk voor de eerste keer aan had, wist ik ook al precies hoe ik mijn haar wilde hebben...tenminste, dat dacht ik!
Want mijn suggestie van een Grace Kelly-rol bleek toch wel èrg achterhaald te zijn...
"Ja, dat kan wel, zo'n Grace Kelly", zei de kapster, om er vervolgens droog achter aan te zeggen: "maar dat wordt bijna niet meer gedaan".
Nu is zo'n opmerking voor mij meestal aanleiding om het dan juist wèl te willen, maar nu begon ik toch te twijfelen.
Als je de hele dag in het middelpunt van de belangstelling staat ( sorry Harry, maar dat IS nu eenmmaal zo!), dan moet je niet ondertussen de hele tijd zitten na te denken over je haar, en of dat kapsel nou ècht wel de beste keuze was...
Maar de kapster was ook de beroerdste niet, dus met veel aandacht heeft ze een keurige Grace Kelly in mijn haar gemaakt.
Het zag er mooi uit, heel klassiek en daar hou ik van. Dan daarbij dacht ik dat dat ook het beste bij de jurk past.
Daarna bood ze aan om mijn haar nog even te doen zoals zij dacht dat het (ook) mooi zou zijn. Ik was wel benieuwd, want héél veel verstand van kapsels heb ik niet, en ik weet dat zij goed is in haar vak, dus ik liet haar maar haar gang gaan.
Eerst moesten dus weer alle speldjes UIT mijn haar gehaald worden, om ze vervolgens bijna allemaal weer IN mijn haar te zetten, maar nu op een andere manier.
En na een hoop gekrul, gespray met haarlak, geschuif met speldjes, en geduw op mijn hoofd werd de handspiegel tevoorschijn gehaald en kon ik het resultaat bekijken.
Bewonderen is een beter woord, want ze had er echt iets heel moois van gemaakt!
Ik vertel er verder niet te veel over, maar ik ben er heel tevreden over, en weet dat ik me op de huwelijksdag over mijn haar geen zorgen hoef te maken!
Ze gaat trouwens ook de make-up doen, en dat is wel fijn, want daar ben ik ook al geen ster in.
Een lijntje met een potlood onder mijn ogen gaat nog wel ( alhoewel dat bij mij altijd uit gaat lopen), mascara belandt bij mij eerder boven en onder mijn wimpers dan er op, en aan oogschaduw waag ik me helemaal maar niet, omdat ik er dan meestal uit zie alsof ik
een slachtoffer van huiselijk geweld ben.
En dan is het toch heerlijk als iemand die er verstand van heeft je onder handen neemt, en je er na haar behandeling ineens heel representief uit ziet!
Jammer dat ik alleen altijd vergeet hoe ze dat nou doet; dat is net zoals dat je je eigen haar ook nooit zo mooi geföhnd krijgt als de kapper!).
Maar goed, al met al kan er weer een punt op mijn things-to-do-list worden doorgestreept!
En ik weet zeker dat ik er op 14 december in ieder geval niet zo uit zie;
Haagse Hofmode in Den Haag
Vorig weekend was ik in Scheveningen, en daar hoort natuurlijk een dagje Den Haag bij!
We waaiden bijna uit onze schoenen, maar dat mocht de pret niet drukken.
's Middags hebben we de tentoonstelling 'Haagse Hofmode' in het Haags Gemeentemuseum bezocht, een werkelijk prachtig vormgegeven expositie over de hofmode van eind 19e en begin 20e eeuw.
Ik heb enorm genoten, en raakte niet uitgekeken op het vakmanschap van die tijd. En wat een prachtige stoffen, het was zo jammer dat je ze niet mocht aanraken...
De expositie is er tot 1 december, dus haast je als je nog iets èchts moois wilt zien!
Voor degenen die dat niet meer gaan redden, hieronder nog wat impressies;
de hele expositie is in stijl, dus ook aan de achtergronden en accessoires is veel aandacht besteed
hier hangt een corset binnenstebuiten aan een paspop, zodat je heel goed kunt zien hoe zo'n corset in elkaar werd gezet
prachtige kleuren, slepen en details...je raakt niet uitgekeken!
Bachelorette...
Ik moet wel even eerlijk zijn...ook ik heb een vrijgezellenavondje, maar dan op een zondagmiddag, en niet -net zoals Harry- zo vlak voor DE dag.
Daar zou ik ook niet aan moeten denken, want volgens mij loop ik tegen die tijd ècht op mijn tandvlees van de zenuwen!
Maar ik kreeg onlangs een mail met een link, en nu weet ik waar ik wanneer wordt verwacht...maar meer ook niet!
Ik ben heel benieuwd, en ik heb er zin in!
Dus ik loop nu al te bedenken wat we gaan doen...
Misschien dit?
(alhoewel ik eigenlijk alleen maar recht kan breien, dus dat wordt dan nog wat!)
Of een gezellige high tea?
(maar mogen die hoedjes dan af?)
Of een middagje quilten?
(kijk, dat lijkt me nu wèl heel leuk, alhoewel ik nog niet met een nieuwe top bezig ben...)
Maar er stond in de uitnodiging één opmerking die me deed schrikken; ik kon mijn bunnypakje wel thuis laten.
Tja, betekent dat nou dat er echt niets raars gaat gebeuren, of loop ik volgende week zondagmiddag ècht voor schut in Amsterdam, ongeveer zo:
Afijn, we zullen het wel merken, denk ik zo!
In ieder geval vond ik het hartstikke lief, en daarom plaats ik de uitnodiging ook nog even;
Het verslag volgt later!
Stag night!
Ja hoor, het is zover...Harry heeft het gevreesde telefoontje ontvangen ( nou ja, het was een ingesproken berichtje op zijn mobiel, maar toch!); Op 12 december is zijn vrijgezellenavondje gepland!
Let even op de datum; gaat hij het redden om 2 dagen later nuchter en bij bewustzijn zijn ja-woord te geven? Want anders is dat dus niets waard, en geldt het niet eens!!
Ik ben héél benieuwd waar zijn vrienden ( tenminste, tot de 12e kunnen we hen zo noemen, of dat daarna ook zo is valt nog te bezien!) hem mee gaan verrassen...
Gaat het zoiets worden: 
of meer dit werk....
of wordt het toch gewoon een keurig avondje pokeren, onder het genot van drank en sigaren (*uche uche*)?
Harry zelf zou -denk ik- een ballonvaart helemaal super vinden, maar ik heb zo'n idee dat dat niet gaat gebeuren! (Vroeg donker, enzo...!)
...dan gaan we dat zelf nog wel een keertje doen, hoor lieverd!...*slik*...
IN IEDER GEVAL: HEEL VEEL PLEZIER EN GENIET ER VAN!!
Mooi!
Al surfend op het internet kwam ik weer een mooi boeket tegen.
Dit boeket vind ik erg mooi, behalve de rare groene draden die over de bloemen heen lopen.
Laat die er maar af, dan heb ik een mooi bruidsboeket!
(de roze rozen mogen ook vervangen worden door bordeaux-rode rozen, i.v.m. het seizoen; het is wèl winter, hè?!)
Goed nieuws op een stormachtige dag!
Als aanstaande echtgenote van een vakfotograaf gaat het wel en wee van de zaak mij natuurlijk aan het hart.
De toekomst leek sinds de zomer niet zo rooskleurig meer, door de plannen van staatssecretaris Bijleveld om de pasfoto's vanaf 2009 alleen nog maar op het gemeentehuis door ambtenaren te laten maken. Dit zou een zo grote daling van de omzet betekenen, dat dit het einde van de zaak zou betekenen.
We hebben indertijd protest-mails gestuurd aan alle landelijke en lokale politici, de landelijke en lokale pers (Harry is een paar keer geïnterviewd op de radio!), de brancheorganisaties, het MKB, en nog vele anderen.
En vanmiddag om 5 over half zes, kreeg ik een telefoontje dat van grote invloed op onze toekomstplannen was; het plan van de staatssecretaris gaat niet door!
Dus nu kunnen we weer gaan nadenken over uitbreiding, in plaats van over bedrijfs-beëindiging!
Dit geeft zo veel meer energie en inspiratie dan je zorgen maken over waar je in de toekomst je gezin van moet onderhouden als de zaak er niet meer zou zijn...
We moeten gewoon nog even wennen aan het idee dat we verder kunnen met de zaak.
Met een beetje geluk en goede ideeën kunnen we over een paar jaar het 25-jarig bestaan van de zaak vieren.
Wie had dat kunnen denken?!
Dit weekend ben ik met mijn moeder en zus op stap in Scheveningen; reken maar dat ik daar met een heel ander gevoel zal zijn dan ik tot vanmiddag nog had gedacht!
Ringkussen is klaar!
Na een hele tijd op verschillende plekken inspiratie opdoen, nadenken, tekenen, stofjes uitzoeken en uiteindelijk naaien, is het ringkussen klaar!
Ik moet zeggen dat ik er zelf erg tevreden over ben.
Het is echt een eigen ontwerp, en ook precies geworden zoals ik het in mijn hoofd had.
De meeste ringkussentjes die je kunt kopen, vind ik echt helemaal niks, dus er zat eigenlijk ook niets anders op dan 'm zelf te maken!
Ik heb zijde gebruikt, in verschillende kleuren, zoals bordeaux-rood en diverse wit-tinten.
Op de voorkant zie je een patchwork hart, opgebouwd uit de wit-tinten, met een rood kader.
In het hart zit ook een stukje stof van de doopjurk van Rebecca-Faye verwerkt.
De roze lintjes voor de ringen had ik nog, net als de rode en witte roosjes. Wie wat bewaart, heeft wat!
Op de achterkant heb ik onze huwelijksdatum in patchwork gemaakt. Dit heb ik gedaan met de paper-piecing-techniek, waarbij je de stukjes stof in een bepaalde volgorde op een dunne ondergrond naait.
De cijfers heb ik zelf ontworpen, want ik kon er nergens een patroon van vinden. Als basis heb ik een harten-alfabet gebruikt.
Kortom, er zitten heel wat uurtjes handwerk in dit ringkussen, maar ik vond het heel erg leuk om te doen!
En nu de naaimachine weer wat vaker op tafel heeft gestaan, heb ik weer allerlei ideeën voor nieuwe projecten! Da's toch een leuke bijkomstigheid, nietwaar?!
SCHANDALIG!!!
Op de laatste dag van de Pink Ribbon maand waarin we voortdurend werden opgeroepen om aandacht te besteden aan borstkanker, een dieptreurige uitspraak van de rechter:Vrouwen boven de 75 jaar worden niet meer preventief gescreend op borstkanker.
Redenering: alhoewel de kans op borstkanker boven de 75 jaar juist groter wordt, groeien de gezwellen langzamer dan bij jongere vrouwen. De vrouwen overlijden meestal aan iets anders dan borstkanker.
Bovendien zouden het onderzoek en de behandeling van de ziekte zò belastend zijn voor de vrouwen, dat het maar beter is om het bevolkingsonderzoek niet meer uit te voeren onder deze leeftijdsgroep. Zeker ook omdat het leven er niet mee gerekt wordt.
Dit was het betoog van de landsadvocaat, en werd dus overgenomen door de rechter.
Het ministerie is tevreden over de uitspraak.
Dus dames, de boodschap is duidelijk: jullie kunnen rustig doodgaan, wij geven er geen cent meer aan uit als je 75 of ouder bent.
Wat een schandalige uitspraak, want een denigrerende houding, wat mensonterend!
Ik mag toch hopen dat het Clara Wichmann Instituut, dat de drie vrouwen die deze zaak hadden aangespannen ondersteunt, zal adviseren om in hoger beroep te gaan!
Dit mag wel bredere aandacht krijgen, want dit gaat ons als jongere vrouwen ook aan. Niet alleen om onze toekomst, maar het zijn wel onze moeders en grootmoeders die hier worden afgeschreven!
En het is toch zeker wèl zo dat mannen boven de 75 ook geen enkel preventief onderzoek meer krijgen? Laat die prostaat maar lekker zitten; gelijke monniken, gelijke kappen!
(klik op het logo om naar de website van Pink Ribbon te gaan)
Wat zit er onder?
Na het uitzoeken van de trouwjurk ben je nog niet klaar met de outfit voor je mooiste dag!
Er moet namelijk ook nog van alles onder; de bruidslingerie, en dat is dus geen onderbroek van de HEMA, heb ik ontdekt!
Bij de laatste pasafspraak heb ik ook alvast de kousen uitgekozen, en die zien er ongeveer uit als op de foto.
Begin november ga ik weer passen, en dan ga ik zeker ook deze dingen aandoen, en mee rond lopen. Want ze kunnen wel zèggen dat ze blijven zitten, maar ik moet het nog zien...
En nu het de afgelopen dagen zo koud is geworden, denk ik er ernstig over om maar gewoon een dikke maillot onder de jurk aan te trekken; geen mens die het ziet, en ik heb in ieder geval geen kans op een fikse blaasontsteking!
Ik vraag me alleen af of die bijtjes geen enorme afknapper voor Harry zijn....
Ook al zo'n mooie dag!
Gistermorgen werd onze kleine lieverd gedoopt.
Het was een mooie plechtigheid, en het verliep allemaal zoals we ons hadden voorgesteld.
Rebecca-Faye hield zch prima; eerst keek ze uitgebreid om zich heen, en tijdens de doop zelf gaf ze geen kik. Wat een geweldig kind! ( maar dat wisten we al! )
En ze zag er net zo mooi uit als ik me tijdens het maken van de doopjurk al had voorgesteld. ( ja, ik klink nu wel héél erg als een trotse moeder, hè?! Maar dat ben ik dan ook!)
Ook Yentl en Channah hebben het prima gedaan bij het voorlezen van het gedicht en de evangelie-lezing. En Ruben, fijn dat je er bij kwam staan bij het doopvont!
Het is toch wel geweldig dat mensen de moeite namen om hierbij aanwezig te zijn. Ze wonen tenslotte niet allemaal in de buurt!
Een mooie dag, een mooie herinnering!
...en nu ga ik me full-time op onze bruiloft storten!....voor wat er dan nog gedaan moet worden, wat niet echt veel meer is, eigenlijk!...
Happy, soooo happy!
Een jurk uitzoeken is één ding, maar daarna moet 'ie ook nog passend gemaakt worden!
En die pasafspraak stond voor vanmorgen gepland.
Had ik de nacht voor het uitzoeken al nachtmerries ( zie het logje daarover), het was nu bijna net zo erg.
Want het was wel 2 maanden geleden, en er is niets zo veranderlijk als het vrouwelijk lichaam (en haar humeur, maar daarover hebben we het nu niet! Toch?).
En zeker een lichaam dat zich aan het bevrijden is van babyvet, wil nog wel eens veranderen in die tijd...
En had ik niet toch iets te veel van de chocolade die Harry had mee gebracht ( ook geen slimme actie van hem, eigenlijk...) gesnoept?
Maar aan de andere kant pas ik weer in al mijn kleren van voor de zwangerschap (ja, de knopen kunnen nu ook echt dicht!), dus echt dramatisch kon het niet zijn! (sprak zij zichzelf moed in...)
In de paskamer hing DE JURK al klaar, inclusief alle toebehoren. (Ik denk dat we het hele programma op de trouwdag maar een uur uitstellen, want ik ben nog zo maar niet aangekleed!).
Eerst het torselet aan ( wat heeft zo'n ding toch vreemde associaties...ik zeg er verder maar niets over, om de jeugdige lezertjes te beschermen!), en daarna een ingewikkelde logistieke operatie om DE JURK aan te krijgen.
En toen kwam het spannendste moment; DE JURK moest dicht gemaakt worden. Zou dit gewoon lukken, of sprongen de knopen er af? Kreeg de mevrouw die me hielp de knoopjes sowieso wel dicht, of zou ze het halverwege maar opgeven, mij in tranen achterlatend?
Ik werd er bijna duizelig van...
Terwijl ik me zo druk stond te maken, zei ze me ineens dat ze klaar was. Hè??? Ik voelde er niets van, hij zat helemaal niet strak! Nog sterker, de schouders zakten wat af en zaten dus eigenlijk iets te los...
De bruidswinkelmevrouw was het met me eens; de zijnaden uitleggen was absoluut niet nodig ( de vorige keer dus nog wel), en de schoudernaden moeten iets ingenomen worden.
Ik stond dus te stralen voor de spiegel; ik ben ècht wel afgevallen! Cruijff zei het al: 'Als je het ziet, dan zie je het', en hoe erg het ook is om te bekennen; hij heeft gewoon gelijk!
Nu pas zie ik het; de armen zijn dunner, de sleutelbeenderen steken uit, de heupen zijn smaller, de bovenbenen vallen wat in, en de knieën zijn wat knokeriger dan eerst. Niet dat je dat laatste allemaal ziet met DE JURK aan, maar ik zag het in de spiegel in de paskamer.
Afijn, in de breedte ben ik dus niet gegroeid, maar in de lengte ook niet, dus moest er afgespeld worden. Het is wel heel grappig om iemand op haar knieën aan je voeten over de grond te zien kruipen (volgens mij zou ik best geschikt als koningin zijn...) met een stel spelden in de mond, dus onverstaanbaar. Toch begreep ik wel dat het de bedoeling was dat ik niet voorovergebogen keek wat ze aan het doen was, maar dat ik keurig recht overeind bleef staan terwijl zij de juiste lengte afspeldde.
Ook van de sleep ging een stuk af, en daar wordt een stola van gemaakt. Vergeet niet dat we midden winter trouwen, dus ieder stukje stof waar dan ook zal wel welkom zijn!
Deze hele operatie heeft ongeveer drie kwartier geduurd, en daarna ben ik weer helemaal happy naar huis gegaan. Nou ja, eerst was ik nog vergeten om de schoenen mee te nemen om in te lopen, dus toen kon ik weer terug naar de bruidswinkel, maar dat is maar een detail. Mijn humeur kon niet meer stuk!
En een extra cadeautje op zo'n dag is natuurlijk het prachtige weer, waardoor ik nog lekker met speciaal bezoek op het balkon, in de zon, een kopje thee ( zonder koekje natuurlijk!) heb gedronken.
Dress-hunting!
Gelukkig was Yentl afgelopen donderdag genoeg opgeknapt ( verbaasde me niets, hoor!! ) om op jurken jacht te gaan.
En we zijn geslaagd! Ik zal je de details besparen, maar na een uur héél veel jurken passen, stonden er twee heel mooie meiden in dezelfde jurk voor de spiegel te paraderen. Dat was wel duidelijk; dit moesten ze worden!
Daarna hebben we nog even wat gedronken en toen weer naar huis. De schoenen moeten nog, maar dat moet met al die schoenenwinkels hier geen probleem zijn!
Nog héél even geduld, en hou je brievenbus in de gaten! 
Zo gaat 'ie goed!
Gisteravond een prettige bijeenkomst bij de pastor. We hebben de viering door gesproken, en we waren er eigenlijk heel snel uit.
Het scheelt natuurlijk wel dat we hem alle teksten voor de viering van te voren al hadden gegeven, dus dat praat wat sneller...
Na thuiskomst ben ik weer verder gaan werken aan het liturgieboekje, en het zit nu al bijna in elkaar.
Ik geloof toch dat ik het tempo wat moet vertragen, anders kunnen we de hele boel wel een maand vervroegen...hahaha!
Voor vanavond staat eigenlijk de jurken-jacht voor de meiden op het programma, maar Yentl ligt nu ziek in bed, dus ik weet nog niet of dat wel door kan gaan...
(Ook wij lopen al weken te snotteren en te hoesten, maar het schijnt rond te gaan, dus niets aan te doen.)
En ja, de uitnodigingen zijn al bijna klaar! Dus hou de komende dagen de brievenbus maar in de gaten!
...euh...dat geldt dus alleen voor bekenden...
Space ship nr. 9
De afgelopen week leek het wel of ik in een parallelle wereld verbleef, zo grieperig en verkouden was ik!
Kijk, een beetje hees praten kàn best sexy zijn, maar niet als je vlak daarna in een enorme hoestbui uitbarst...
Afijn, ik voel me weer wat beter, en kan dus verder met de voorbereidingen.
Woensdag gaan we naar de pastor, om de viering inhoudelijk te bespreken. Alle teksten zijn al klaar, we hebben al bladmuziek van het koor gekregen, dus volgens mij loopt het allemaal op rolletjes.
Ik kwam deze foto tegen, en omdat ik ga trouwen met een enorme Startrek-fan leek me dit wel toepasselijk.
Oh, sorry Harry, mochten ze dit niet weten? TE LAAT!!!
Deze scène lijkt rechtstreeks uit één van mijn koortsdromen van de afgelopen week te komen... het zullen je gasten maar wezen!
Do-re-mi
Afgelopen zondag zong in onze kerk een gastkoor (het St. Caeciliakoor uit Bedum) en het klonk geweldig!
Al bij het eerste lied wist ik dat we toch ècht een koor in onze huwelijksviering moesten hebben.
De menselijke stem is voor mij één van de mooiste instrumenten, en geeft aan zo'n viering nèt dat beetje extra.
Ik heb na de zondagviering een zangeres aangesproken, en dat bleek -toevallig- de voorzitter te zijn. Ik heb haar gevraagd of ze als gastkoor wilden optreden ( onze kerk heeft geen eigen koor), en ze zou het tijdens de wekelijkse repetitie op woensdag bespreken.
Gisteravond kreeg ik een mail terug: ze komen graag zingen!
Owkeej, dus nu goed nadenken over de liedkeuze! Ik heb al een aantal favorieten, dus echt moeilijk moet dat toch niet zijn...
En zo valt alles langzamerhand op zijn plek; de liturgie is bijna rond en we hebben een koor.
Er valt nog genoeg te organiseren, maar v.w.b. een paar belangrijke momenten op die dag is alles rond. En dat geeft toch een rustig gevoel!
Ik kan me nu bezighouden met de details, en die kun je zo gek maken als je zelf wilt.
Alleen nog even de jurken voor de meisjes, hun schoenen, hun kapsels, het pak voor Harry, de give-aways, de versiering, het draaiboek, het boeket, de altaarversiering...SLIK!! 
Ik geef je een roosje, mijn roosje...
Okee, dit gaat dus niet over de onvolprezen Conny van den Bos, maar over het bruidsboeket!
We doen het dus heel ouderwets ( maar wel heel romantisch); Harry zorgt voor het bruidsboeket.
En dat brengt mij meteen bij de kern van het probleem; hoe geef ik hem zo veel aanwijzingen dat ik er op 14 december niet als een idioot bij loop, met een bloemkool op een steel, of met een halve kerstboom ( inclusief lichtjes!), of met drie takken hulst met nepsneeuw bijvoorbeeld!
Het slimste is, denk ik, om maar heel veel hints te geven, dus vandaar dat ik hier maar even wat foto's van in mijn ogen mooie boeketten plaats.
Je zou ook kunnen zeggen dat de control-freak in mij wéér de overhand heeft gekregen...
Pioenrozen!!! Mijn favoriete bloemen! Alleen een beetje onbetaalbaar in de winter. Maar wat mooi!
Alhoewel, ik denk dat ze in een vaas toch mooier staan dan als boeket; plus dat het volgens mij ook heel zwaar is om dit boeket de hele dag te moeten dragen!
Poederroze, noemen ze dit, geloof ik. Whatever, ik vind het gewoon mooi!
Qua kleuren past dit beter bij het jaargetijde, vind ik. Alleen die witte bloemen er tussen vind ik iets minder (zijn dat nou aronskelken?). Verder vind ik het wèl een mooi boeket.
Ik heb nog meer foto's, die komen later nog hier te staan.
...en ja, ik heb nu ook de hele tijd dat vreselijke deuntje in mijn hoofd...ik geef je een roosje, mijn roosje...tralala!
Prinsessen-schoentjes
En dit zijn ze dan, DE schoenen! Ze zien er prachtig uit, en zaten meteen goed. Beetje vreemd; het is maat 39, terwijl ik normaal altijd maat 40 of zelfs 41 heb!
Nee, Harry, het is niet erg dat je ze nu al ziet, want binnenkort loop ik er thuis toch op te paraderen om ze in te lopen!
Vooral oefenen in langzaam lopen, want daar ben ik niet zo sterk in!
( en binnen komen rennen in de kerk staat ook zo vreemd, alsof ik wel èrg veel haast heb om te trouwen!)
Locatie-jacht
Vorige week zondag zijn we op locatie-jacht geweest. Alles leuk en wel, maar je wilt je gasten toch wel op een leuke plek ontvangen!Harry wist een locatie op een kleine afstand van Assen, tenminste als je met de auto bent. Lopend is het een stukje verder, en zeker in de winter geen aanrader!
Op deze locatie heeft hij ooit zijn afzwaaien uit militaire dienst gevierd ( de insiders weten nu genoeg...), en hier is hij bij die gelegenheid voor het laatst dronken geweest.
Bijna onvoorstelbaar, Harry kennende ( dat hij ooit dronken is geweest, bedoel ik!), maar het leven kent vele verrassingen, niet waar?
Ook is hij hier als bruidsfotograaf vaker geweest, kende de plek, en dacht dat het wel bij mij in de smaak zou vallen.
Ik moet zeggen, hij had helemaal gelijk! Het ziet er nu al heel gezellig uit, een beetje landelijk, met gebroken wit houten lambriseringen, en decoraties die zo in ons huis zouden kunnen hangen of staan.
De eigenaar ging helemaal los toen ik hem vroeg naar de kerstdecoratie ( tenslotte zitten we dan vlak voor de feestdagen), en vertelde dat hij meteen na Sinterklaas begint met het versieren van alles. Het klonk allemaal goed, en het leuke was dat de man ook echt meedacht met ons, en oplossingen bedacht voor eventuele problemen.
Dat klonk dus allemaal goed; op naar de volgende locatie ter vergelijking.
Ook deze locatie kenden we; bij onze derde date hebben we er op het terras gezeten. Ook hier was de eigenaar heel aardig; niets was een probleem, we konden het krijgen zoals we het hebben wilden, en over de drank hoefden we ons ook geen zorgen te maken ( ook altijd prettig...) want die was inclusief.
Het enige jammere was dat de feestzaal ook precies was zoals het woord; een zaal. ( Harry noemde het een boerenschuur, waar er in deze regio wel dertien van in een dozijn gaan).
Donkere lambriseringen, een beige schuifwand in het midden, eiken tafels en dito bar. En toen ik vroeg naar de kerstversiering vertelde de man me dat hij wel een paar kerstbomen in pot in de zaal zou zetten en biedermeiertjes op de tafels.
Tja, toch niet helemaal mijn idee van een sfeervol gebeuren, zeker niet in kersttijd! Als we hier voor zouden gaan, betekende het wel dat we nog heel veel zelf aan de decoratie moesten doen. En heb je daar nog zin in, zo vlak voor een bruiloft? En hoe krijg je dat praktisch georganiseerd, met een baby van dan 9 maanden op de arm?
De derde locatie was weer wat verder weg van Assen, en hier hebben we de vorige zomer ook eens op het terras gezeten, terwijl we onze toekomstplannen bespraken. We wisten toen net dat er een kleine op komst was, en dus hadden we toen genoeg om over te praten!
Waarschijnlijk hadden de hele entourage toen met dezelfde roze bril bekeken als we ons voelden, want bij nader inzien bleek de binnenruimte toch veel kleiner dan in onze herinnering, en ook het personeel was niet zo leuk als we ons herinnerden.
De bazin van de zaak liet ons eerst zo'n tien minuten wachten (terwijl ik kon zien dat ze gewoon achter de bar stond te kletsen met een personeelslid), en was in het gesprek met ons ook niet echt bijster enthousiast. Het leek wel alsof ze er eigenlijk geen zin in had. En toen ik haar ( ook hier natuurlijk!) vroeg naar de kerstversieringen, antwoordde ze bijna gepikeerd dat het er in die periode sowieso al gezellig uitzag, met kaarsjes op tafel en zo. Owkeej, sorry for asking, duh!!
In de auto waren we het meteen eens met elkaar; daar dus in ieder geval niet!
De afgelopen week hebben we lopen wikken en wegen, en jullie zien straks op de uitnodiging wel wat het uiteindelijk geworden is.
De oplettende lezer weet het natuurlijk al lang!
Wat er zondag gebeurde...
Na de euforie van vrijdag ( het vinden van DE jurk) kwam zaterdag mijn realistische kant weer boven; het is maar voor één dag, ik heb nog nooit zoveel geld voor mezelf uitgegeven, misschien is het ook wel een beetje overdreven allemaal.
Ik had Harry natuurlijk wel verteld over de jurk ( niet alle details, en gelukkig kon hij er zich ook niet echt een voorstelling van maken), en hij zei me dat ik het maar moest doen.
Toch schoof ik de beslissing voor me uit; ik hoefde het dinsdagmorgen pas te weten.
Zondagmorgen gingen we naar de kerk in Veenhuizen. De week er voor was ik in mijn kerk in Assen geweest, en had de pastor na de viering gevraagd of we daar konden trouwen.
Zijn antwoord was een zeer duidelijk NEE; ik was al een keer getrouwd geweest, en voor de kerk is een burgerlijk huwelijk gelijkgesteld aan een kerkelijk huwelijk.
Ik zou dus een langlopende procedure bij de kerkelijke rechtbank moeten starten om mijn eerste ( burgerlijke) huwelijk nietig te laten verklaren.
Ik dacht dat ik door de grond ging van ellende.
Ten eerste is dit verhaal flauwekul; ik heb nooit het Sacrament van het huwelijk ontvangen, dus dat is geen beletsel.
Ten tweede geldt een burgerlijk huwelijk niet als kerkelijk huwelijk. Misschien wel ergens in de kleine lettertjes, maar dit is zeker geen gangbare praktijk.
Deze pastor wil gewoon geen gescheiden mensen in zijn parochie; laat hem daar dan duidelijk in zijn!
Ik had even zo genoeg van mijn kerk, dat ik helemaal geen kerkelijk huwelijk meer wilde.
Maar Harry kon er zich niet zo maar bij neerleggen, en na wat heen en weer gepraat besloot ik de parochie in Veenhuizen te benaderen. Ik had er goede verhalen over gehoord.
De pastor aldaar maakte geen enkel probleem, heette ons welkom, en nodigde ons uit naar de zondagse viering te komen om kennis te maken en een afspraak te maken.
De viering sprak me aan, de kerk was prachtig en ik was opgelucht dat we een kerk hadden gevonden waar we kunnen trouwen.
Bij thuiskomst na de viering keek ik even in de brievenbus, terwijl ik zei: “Misschien is er gisteren nog wat bezorgd”.
“O”, zei Harry, “dat heb ik er al uitgehaald”.
Hij greep in de binnenzak van zijn colbert, haalde er een gesloten envelop uit en liep met Channah de trap op naar de voordeur.
Ik was verbaasd; er stond geen naam op de envelop, en nieuwsgierig maakte ik de envelop open. Ik zag het briefhoofd van het Bruidium, de bruidswinkel waar DE jurk hangt, en mijn hart klopte in mijn keel. Ik haalde de brief er helemaal uit, en zag toen dat het een reserveringsbon was.
Ik snapte het eerst niet, totdat tot me doordrong dat Harry de jurk had betaald, en dat die nu van mij was...
Ik rende naar boven en barstte thuis in tranen uit van blijdschap.
Ik geloof dat Harry het ook niet helemaal droog hield, maar dat weet ik niet zeker...
De meisjes waren zich ondertussen rot geschrokken, want die hadden mij alleen binnen zien komen terwijl ik me huilend in Harry's armen stortte...
Toen ik ze vertelde wat er aan de hand was, waren ze gerustgesteld en vonden ze het ook wel heel erg lief van Harry...en daar was ik het helemaal mee eens!
's Middags zijn we op locatie-jacht geweest, maar daarover vertel ik later meer!
even ter geruststelling: Harry heeft de jurk NIET ( ik herhaal: NIET) gezien!
Save-the-day
Dit is het kaartje dat we naar de daggasten hebben gestuurd;
(als je deze niet hebt gekregen, dan ben je dus ook geen
daggast )
Yentl heeft deze foto gemaakt, op 12 augustus, tijdens een boottochtje in Giethoorn.
